به گزارش گروه فرهنگ و هنر برنا ، دو روز مانده به مراسم وداع، مصلی امام خمینی (ره) خود را برای میزبانی از یک میلیون عزادار آماده می کند. فضای مسجد از سیاه پوشی نمازخانه ها تا آماده سازی محل برگزاری مراسم و مسیرهای تردد، کم کم رنگ و بوی یک تشییع جنازه تاریخی به خود گرفت. وداع با سردار شهیدی که قرار است آخرین نماز داعش را در این مکان بخواند.

نماز جمعه و مراسم رسمی نیست; محوطه مسجد به تدریج به صحنه وداع تاریخی تبدیل می شود. از ورودی های اصلی نمازخانه ها بوی آمادگی برای میزبانی از جمعیتی که قرار است برای آخرین بار با رهبر شهید انقلاب نذر و اشک و خاطره کنند به مشام می رسد.

کارگران، نیروهای خدماتی، گروه های اجرایی و نیروهای کل از ساعات اولیه صبح تا نیمه های شب مشغول به کار هستند. داربست ها برافراشته شد، مسیرهای ورودی و خروجی تفکیک شد و محل اصلی برگزاری مراسم شکل گرفت. پرچم های عزا و پارچه سیاه در گوشه و کنار مسجد نصب شده است. به نظر می رسد هر بخش از فضا خود را برای لحظه ای آماده می کند که میلیون ها چشم روی یک نقطه متمرکز شوند. نقطه ای که قرار است مراسم تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب برگزار شود.

حال و هوای موصلی بیش از هر چیز آمیخته ای از ناباوری و اندوه است. هنوز خیلی ها با ذهنیتی که سال هاست به حضور رهبر انقلاب گره خورده به این مکان نگاه می کنند. حضوری که با دعا و گفتار و ملاقات معنا پیدا کرد. حالا قرار است همان میدان ها و همان ستون ها میزبان مراسم خداحافظی باشند نه جلسه.

در میان تصاویر و اخبار منتشر شده از فضای آماده سازی، صحنه هایی است که بیشتر دل ها را می لرزاند. تابوت های کوچک اعضای خانواده به ویژه کودک خردسال در خانواده تصویری بود که در میان مردم دست به دست می شد و فضای مراسم را سنگین تر می کرد. برای بسیاری، این تصاویر تنها نشانه از دست دادن خانواده نیست، بلکه نمادی از هزینه ای است که این مسیر پرداخته است. دیدن این تابوت های کوچک گواه بر صحت این روش است. نحوه حضور رهبر شهید با خانواده و شهادت همه اعضای خانواده، مسیر را برای ما مشخصتر کرد. گویی همسفرانی بودند که تا آخرین لحظه این اعتقاد را ترک نکردند.

مقامات از تدارکات گسترده برای حضور جمعیت زیادی خبر می دهند. گفته می شود ساکنان از نقاط مختلف کشور راهی تهران خواهند شد. از این پس تردد نیروهای پلیس، ادارات شهری، موکب های مردمی و گروه های داوطلب در اطراف موصل افزایش یافت و شهر آرام آرام ویژگی جشن بزرگ و بی سابقه ای به خود گرفت.

سکوت سنگینی در میان ترافیک میزهای شب حاکم است. بعضی ها فقط می ایستند و نگاه می کنند. به جایی که قرار است نماز وداع برگزار شود، به جاده ای که تابوت ها از آن می گذرند و به فضایی که سال ها به درایو معروف است و حالا قرار است راوی پایان یک فصل باشد.

در آستانه این مراسم، مسجد تهران بیش از هر زمان دیگری به یادگار یک دوران تبدیل شد. جایی که قرار است از اشک و اجتماع و تصویر وفاداری مردمی بگوید که برای وداع با رهبر شهیدشان به تهران می روند. این رمان رمانی است که باید با دقت نوشته شود. چون تاریخ در این سه روز در مسجد تهران نفس می کشد.